Bijdragen over 'Column van Peter Dijkema' ↓

De voorinschrijving van ons Open – het 39-ste – heeft wat weg van het jongste vluggertoernooi in de Jordaan: sterk aan de top, maar nog niet veel vlees aan de botten.

Alfabetisch staan tussen Diana Blaszczyk 3k uit Warschau en topfavoriete Yanqi Zhang (Frans kampioen) ook de lokale held ex-NK Merlijn Kuin en jonge god Oleg Mezhov uit Moskou, allen 6 dan. We hopen nog op de deelname van Junfu Dai 7d, momenteel weer even resident in onze hoofdstad. Ooit speelde hij als jongetje van 11 of 12 al mee – toen al 5 of 6d.

Zie de lijst van geregistreerde deelnemers.

Voor meer informatie over het toernooi en het inschrijfformulier, zie http://goinamsterdam.nl/tournaments/amsterdam/.

Lees mijn redenering waarom ik na twee AGC’s in Holland, nu de Antwerpse Go Club (ook AGC) verkies. Zie http://www.frontaalnaakt.nl/archives/clowns.html#comment-85302 en geniet.

Zonder enige raadpleging nodigde ik buitenlanders (‘boeren’ van buiten Amsterdam) uit voor onze blitse blitz – niet alleen deze week, maar ook de volgende keer – op de vooravond van de Koninginnennacht. Slimme timing, Ton!

Ik verkondigde het van webplekken tot internationale sites. Dronken van ons toekomstig succes beloofde ik ergens een ‘Queens Day’ prijstoernooi…
Nu nog even ‘Het Paard’ bijpraten over hun nieuwe sponsoring plannen.
En wat clubleden tot TD omkletsen.
Wie is eerst?

Onverwacht hield Ons Genoegen een toernooi in de winter. Vorig jaar waren de eerste kinder-kampioenschappen van Amsterdam – in de lente en in de herfst. Dit is de eerste winter-titel. Komt er nu voortaan elk seizoen een kinder-kampioenschap van Amsterdam?

Onverwacht genoegen
Het Amsterdamse dagblad “Het Parool” had Ons Genoegen even op het verkeerde been gezet.  Eerst wilden ze kennelijk van een clubavond verslag doen. Maar bij nader inzien toch liever de kindermiddag bezoeken.

- Oeps. In de winter is het daar niet erg druk. Bovendien zijn we net verhuisd naar de overkant van de straat, maar de kinderactiviteiten nog niet. Gelukkig is Robert Rehm snel van geest. Hij verzon een winter-toernooi. “Goed plan!” vond tante Greet. Haar portret hangt aan de muur – ook na de verhuizing – want de club was erg trots dat tante Greet vorig jaar een lintje van de koningin kreeg, omdat ze zoveel voor de club doet. Voor ons winter-kampioenschap doneerde ze stripboeken – de geschiedenis van zeventiende eeuwse zeeheld Michiel de Ruyter.

Alleen Amsterdamse kinderen
Robert belde nog naar buiten de stad – in de hoop dat veel kinderen zouden meedoen. Nederlands kampioen Yuki de Groot en zijn zusje Aya zouden wel willen, maar hadden geen tijd. Ze moesten nog oefenen voor de dag daarna – een proefwerk Kanji (Japanse karakters). Ook de gebroeders Riedeman konden niet op tijd in de stad zijn. Gelukkig kwamen er wel veel kinderen uit Amsterdam – een tiental zelfs.

Geen TV, wel de krant
Donderdagavond probeerden we nog om EuroGoTV over te halen om ook verslaggevers te sturen. “Hoeveel komen er dan?” vroeg directeur Harry. “Nou van drie weten we het vrijwel zeker – Robin, de dochter van Niels hier en Alice met de Admiraaltjes, maar er komen vast meer.”  “Hm” zei hij. En toen hij later hoorde hoe vol het toch was, had hij spijt. Gelukkig had Marloes van de krant ook een fotograaf meegenomen – zo kwamen de kinderen toch in beeld.

Foto: Johannes Abeling

Band gaat voor
Robert was blij dat de kinderen Van de Kar weer meededen. Nelson is kinder-kampioen van de Jordaan en zijn tweelingbroer Mozes kan er ook wat van. Ook hun vrienden Lucas van Drooge en Milan Lichtveld speelden weer. Maar na drie ronden moesten ze al weg. Sinds een tijdje spelen ze samen in een band. Nu moesten ze oefenen – dat hadden ze al eerder afgesproken. Nelson was nog ongeslagen. Hij zou zijn prijs later krijgen.

Simone wint
Simone Admiraal won vier partijen. Zij mocht als eerste een extra prijs uitzoeken – plaatjesboeken: Het Weer, Bodemschatten of Oude Grieken. Ze koos Het Weer – dat is tenminste altijd anders. Zij was trouwens dolblij dat ze weer mee mocht doen. Vorig jaar dacht ze dat ze voor het laatst bij ons in een OG kinder-toernooi had gespeeld. De leeftijdsgrens was toen twaalf. Nu mochten alle kinderen meespelen. Robin van den Bogaert deed voor het eerst mee in de Jordaan. Maar Merel van Hilst en haar oudere broer Emil niet – Emil won nu drie partijen. Zij zijn alledrie nog jong genoeg voor de lente-titel, die over een paar maanden op het spel staat.

Leeftijdsgrens of meiden-prijs?

De vraag is nu: houden we ons straks weer aan die leeftijdsgrens of komt er misschien een aparte meiden-prijs – de giechel-grap van tante Greet?

Jammer dat het na een bloedstollend gevecht alsnog mis ging tegen die gevaarlijke Geert Groenen uit Den Haag, maar na zijn ruime overwinning op de regerend (al drie jaar) kampioen Merlijn Kuin (Amstelveen), bleef hij blij. Na de pot met Geert, bij een sigaretje buiten, vroeg Peter hem eerst om advies over lesgeven op de Centrale Training. Na wat tips ging het verder over hun partij. Welke knips goed waren of niet. En die holle driehoek dan?

Ook Robert bleef op dreef. Weliswaar moest hij – bijna te laat door een lekke band – ‘Delft onderspitten’ tegen die ‘Geert de Grote’. ’s-Middags kon hij zich al snel aan zijn lekke band wijden. Herman Hiddema gaf halverwege het middelspel op. “Dat doe ik echt zelden. Hij had vijf groepen. Ik verloor een paar steentjes in het centrum. Had hij één groep. En meer punten. Einde voorstelling”. Met die lekke band kwam het ook goed, al moest hij daartoe eerst de fietspomp repareren. Wat blijkt: een senior kampioen is niet voor een gat (klein gaatje zelfs) te vangen.

Zaterdag 30 januari heeft Peter wit tegen de getergde Pomstra (“grr” verloor van Rehm – Robert: “we staan fifty-fifty”) op bord twee. Onze verse senior-kampioen Robert zit naast hem op 3 met zwart tegen jeugd-kampioen Alexander Eerbeek. Weest welkom ter plekke – ook voor de neventoertnooien – of anders op EuroGoTV, waar je de top-vier borden kunt volgen.

Peter Brouwer en Robert Rehm waren uitstekend op dreef in de eerste dag van het NK in het EGCC. Peter versloeg 6e dans Michiel Eijkhout en Emil Nijhuis. Robert won van Ad Kampwart en de gevaarlijke Willem-Koen Pomstra. Afgelopen donderavond verzuchtte Robert op de club nog, dat je met Willem-Koen moet oppassen: “Speelt sterk op vorm en kan enorm goed rekenen”. Daar heeft onze eerste vaderlandse senioren-kampioen zich kennelijk mooi aan kunnen optrekken. In de derde ronde op zondagochtend zitten  ze aan de topborden. Peter mag met zwart tegen de drievoudig kampioen Merlijn Kuin. Robert heeft wit tegen de altijd gevaarlijke Geert Groenen.

Kom ook kijken in het EGCC – of op EuroGoTV: de eerste drie borden.

Bij het lezen van klassieke Chinese poezie trof Henk Mourik een quote, die klonk als een 8-zijdig go-bord.  Op basis van de 8-kantige basis van “I Ching” reconstrueerde Henk twee varianten, beide op basis van het aloude 17×17 bord der Tibetanen.

8-zijdig bord van Henk

Geraadpleegde deskundige John Fairbairn denkt dat het loos alarm is. Dan heeft Henk niet iets wat 12 eeuwen oud is herontdekt, maar gewoon wat nieuws bedacht. Het verschil tussen de twee zit hem in de schuine randen. Het ene bord heeft rechte randen met drie vrijheden. Het bord op de foto heeft kartel-randen – afwisselend twee en vier vrijheden aan de rand. De effecten zijn vreemd: ladders lijken rond te lopen of er duiken rare snapbacks op.

Bij het historische 8-zijdige bord duidde de context op gezelligheid: tijdens het partijtje rolden de rijmende woordgrappen van alle acht kanten over het bord. Misschien speelden ze ook vier tegen vier rengo? Het bordje van Henk heeft het bijkomende voordeel van gezellige intimiteit. Als het echt koud is, kan je met z’n achten warmpjes aaneen rond zo’n bordje zitten. Maar het past ook heel handig in de hoek van de tafel, waar gewone borden zo onhandig uitsteken. Goed voor een intiem potje met maximaal plek voor één toeschouwer – of een partijtje zengo voor drie personen.

Merlijn Kuin lijkt hard op weg naar een derde nederlandse titel op rij. Halverwege ligt hij al alleen op kop. Hij komt van “Twee Ogen”, die andere bekende club uit het district Amsterdam van de NGoB. In een veld van zes zesde en vijf vijfde dans doen ook Go-OGers Peter Brouwer en Robert Rehm het goed. Ze zitten bij de vier achtervolgers met 3-1. Robert won de titel al eens – een dikke dertig jaar terug. Peter debuteert in het NK als verse vijfde dan na zijn 8-0 zege in het InDis en haalt gelijk al 2-1 tegen zesde dans. Twee weken later mag hij als eerste proberen om Kuin te stoppen. Node gemist werd Wang-zi Guo, die ziek werd. Vorig jaar had hij een sterk debuut in het NK. Als derde dan won hij van vijfde en zesde dans. Zoals gebruikelijk op het NK, zorgt Harry Weerheijm voor uitzendingen op EuroGoTV van de twee topborden. De partijen zijn ook op IGS en KGS te volgen. En schiet Judith van Dam foto’s die ze op Picasa publiceert.

Een handvol trouwe bezoekers van onze club verscheen eveneens (even) op WinterGo. Zo zagen wij Henk Mourik en ook even Erik Kaper en Peter Zandveld. Een verslag van Peter Dijkema.

De laatste lessen van het oude jaar en de moderne meesters in het nieuwe. Het lichaam dat wil lopen en de geest die wil waaien. Wijze lessen in de buitenlucht. Van Stille Nacht en WinterGo – via Blitz-PétanGo in de Jordaan – tot en met het traditionele Nieuwjaarstoernooi. Een verhaal met Harald Zellerer en uw verslaggever in de halve hoofdrollen. De hele hoofdrol heet heer WK Pomstra: succesvol importeur van ZomerGo uit Zweden, alsmede de Wintervariant – en tevens de eerste weekeinde-winnaar van het nieuwe jaar: Willem-Koen Wereld-Kampioen!

Het begin van WinterGo hebben we gemist. Dat kwam zo: Mark Boon 6d was met zijn Braziliaanse vrouw en zonen van Kerst tot Oudjaar weer even een weekje terug in Amsterdam en nodigde zijn go-maten uit op z’n verjaardag. Op verzoek van enkele werkenden verschoof hij zijn feestje van maandag naar de zondag na de Kerst. Mark woonde vroeger als student (tweede helft jaren 80) vijf jaar bij mij in, en won destijds (rond 1990) drie keer op rij het WK voor go-programmeurs! Momenteel ‘renteniert’ hij in Brazilie en sleutelt op het net met nog wat lui verder aan zijn programma. Via internet volgt hij de ontwikkelingen op de voet, zo vertelde hij. Ook hij gaat de ‘Monte Carlo’-methode van ‘MoGo’ en ‘Crazy Stone’ c.s. toepassen en heeft alle vertrouwen in de kracht van zijn ontwerp. Het was erg leuk hen en al hun gasten te zien zondag… En zo konden we toch maandag ‘al’ naar WinterGo.

De samenvatting van de organisatie (van de hand van Douwe, denk ik) op hun webplek luidt aldus:

“Wintergo 2008 was een daverend succes. In totaal bezochten meer dan 100 mensen het evenement, en 77 daarvan speelden tenminste 1 rondje mee. Het toernooi werd gewonnen door Matthias Terwey (4d) uit Münster (D). Hij behaalde een score van 4 uit 5, en verloor alleen van de als 2e geeindigde Herman Hiddema (3d), die 3 uit 3 haalde. Willem Mallon (4d) was 3e, met een score van 3 uit 4.

De vele workshops waren populair, en werden druk bezocht. Vooral leuk om te zien waren de vele kinderen bij de workshops van Manja Marz (4d uit Leipzig, Duitsland), die het ondanks de taalbarrière prima konden volgen.

Ook de simultaan, gegeven door Michiel Eijkhout (6d), was een succes. Een meerderheid van de deelnemers wist er een overwinning uit te slepen tegen Michiel, en won daarmee een prijsje. Ondanks het feit dat er meestal voor zo’n 80 mensen gekookt moest worden waren de maaltijden uitstekend verzorgd, en ontvingen de koks veel lof van de deelnemers.”

Ook de voorzitter van de DGoB, Michael Marz, die met vrouw en zoontje deelnam, prees Wintergo op dgob.de: “(…) een veel voordeliger en zeer aantrekkellijk alternatief voor het traditionele toernooi in Londen.”

Lekkere potjes

Een andere maat voor het succes was de voorintekening voor volgend jaar. Aanvankelijk stond de teller op dik dertig. Op Oudejaarsavond kondigde Willem-Koen Pomstra aan, dat je tot middernacht nog korting kon krijgen. En zo gingen we vlot door de vijftig. Toch is zoveel succes een potentieel probleem voor volgend jaar. Marieke Overbeek gaf zoals gebruikelijk leiding aan de keukenploeg: “Lekker koken voor tachtig eters is leuk, maar boven de honderd is het echt werken geblazen. Op deze plek kunnen we trouwens qua bedden en bestek ook niet veel meer bezoekers aan.”

Gewonnen potjes

In het toernooi was Chris Dams uit Delft het best op dreef. Hij was de enige, die alle vijf partijen won. Hij heeft vast veel opgestoken op de vele lessen ’s-middags, want hij begon als 6e kyu en gaat het nieuwe jaar in als 5e (3-0 tegen 5k, 1-0 tegen 4k!). Ook Bouke van der Spoel (3k, Utrecht) gaat goed vooruit. Hij haalde 4-1 en 3-0 tegen 2k. Ook Pita Udo (12k, Barendrecht) speelde voortreffelijk. Zij verloor pas in de laatste ronde, maar wel van een 6e kyu. Catherine Verbrugge (20k, Gent) en Yuki de Groot (25k, Rijswijk) verloren elk eveneens maar één van hun vijf potjes.

Het lichaam wil wandelen, maar de geest wil waaien: lessen in de buitenlucht

Vele veteranen verkiezen door het mooie weer een wandeling rond de bevroren vennetjes vol schaatsende Nijmegenaren boven weer zo’n interessante Go-middag. Ook daar krijgen we les – allereerst in natuurvorming. Gelijk aan de overkant al. Na de eerste grote halfkale heuvel staat een bordje met uitleg: Door de zure regen uit het verleden krijgen hoge stuifduinen een te rijke vegetatie. Dat dreigt. Een zware machine graaft de grond af, zodat hei en een enkel sparretje weer een kans in het zand krijgen en het vervenen van de vennen tot het verleden gaat behoren. Even verder ligt de ruïne van Sint Walrick met een lesje geschiedenis. Van een afstand zie de laatste hoekmuurtje niet, maar wel een boom met biddende vlaggetjes. Erg kleurig. Iets Tibetaans? Nee, de zeer oude eik hangt vol sjaals van gelukkig geneesden van een levensbedreigende koorts, net als ene jonkvrouwe tien eeuwen terug, wier wapperende halsdoek een voorbeeld voor velen was. Na de wonderbaarlijke genezing van zijn vrouw bekeerde de beroemde Bonifacius de voormalige roofridder. Zijn oude kornuiten namen echter wraak. Walrick stierf voor zijn geloof en werd heilig verklaard. Nog steeds een bedevaartsplaats dus. En die boom werd ooit beschreven door Koos van Zomeren in zijn serie over beroemde oude bomen voor de achterpagina van de NRC.

De volgende dag lopen we de plaatselijke hereboer tegen het lijf, net als we op zoek zijn naar de wilde koeien, die Roel van Kollum zich van een eerder bezoek herinnerde. Van hem leren wij weer wat meer modern ouderwets natuurbeheer: zijn gretige grazers als Schotse Hooglanders (zo hoog zijn zijn zandduinen trouwens nou ook weer niet) en andere winterkoeien (‘Limousin’ – hm, lekker) kunnen met dit weer buiten blijven, maar blieven toch bijvoeding. Ondanks hulp van zijn zonen en subsidie legt hij er op toe. Maar vooruit, hij is wel eigenaar van een hele grote halfwilde dierentuin…

We laten de oude luxe-boer met zijn zorgen en we wandelen verder. Weer ergens anders ontmoeten we Herman Hiddema en Réne Goedhart, wier geest ook nog even moet waaien in de voorbereiding van het EK in Groningen. Hun collega Siu Hong Chung 2d bereidt zich trouwens heel anders voor. Hij mediteert in de keuken en snijdt onderwijl – volleerd en haast in trance – alles wat voor zijn scherpe mes komt, razendsnel aan smalle reepjes… Terug naar de wandeling: Pas kort geleden merkte ik, dat kennelijk Herman ‘iemand’ is op de sensei-site (een ‘wiki’ met veel go-info). Daar had ik gelijk een
prangende vraag over en kreeg ik een kort lesje. Wat was het geval? Ooit ontdekte ik – “GO MOON” googlend – dat daarover een losse pagina bestaat op die sensei-site. Een Engelsman wist alleen dat het “een amateurblaadje uit Holland” was geweest. Nou was dat “GO MOON” toevallig MIJN amateurblaadje – en wel met vooral profpotjes! Onlangs – zelfs zonder het bijna verplichte oefenen in de zogenaamde ‘zandbak’ – schreef ik daarom maar wat aanvulling en toelichting. Maar, het is nog steeds een los wapperende wagina in het web. Dat hoort niet volgens de wetiquette van sensei. Alle los wapperende vlaggenrommel hoort eigelijk na een paar maanden opgeruimd te zijn. Of ergens aan vastgehangen, zodat je het al klikkend zou kunnen vinden in die ‘boom der kennis’. Zelfs als je er niet naar op zoek was. Zo werkt encyclopedische kennis nu eenmaal: per ongeluk achter dingen komen, die je eigenlijk helemaal niet weten wou… Ik dwaal af… Afijn, Herman zou er eens naar kijken.

Oud en Nieuw, Stille Nacht

Bijna vijftig mensen blijven over om samen oud en nieuw te vieren. Bij wijze van uitzondering worden de eters aan een met kleed en kaarsjes gedekte tafel bediend. Om middernacht allemaal met wat bubbels naar buiten en sterretjes voor de kleintjes. Gelukkig heeft niemand knalwerk bij zich, buiten die paar flessen spuitwijn dan. In de verte horen we het wel wat rommelen in Nijmegen, maar door de mist zien we daar weinig van.

Driedubbel toeval: de 20+ Blitz met Nieuwjaar

Op Nieuwjaarsdag gaat na de grote schoonmaak elk zijns weegs. Harald Zellerer neemt Roel van Kollum, diens dochter Chaja, alsmede uw verslaggever mee terug naar Amsterdam. Halverwege eerst nog een wandeling in de buurt van de oude ZomerGo-residentie in de bossen van Lunteren. Een kop thee, wat lekkers en een rondleiding bij Roel thuis in Diemen, een snelle hap bij mij in Amsterdam-Westerpark – en hup door naar de club!

Even later treffen we elkaar weer bij de nieuwsjaarsborrel van de Amsterdamse club, die – toeval #1 – op onze vaste donderdagse speelavond bij “GO – Ons Genoegen” in de Jordaan, op Nieuwjaarsdag viel, samen met de – toeval #2 – zesweekse vaste vluggeravond (volledige voorgift). Harald had het dus druk: hapjes en drankjes klaar zetten en alle borden. Gelukkig kwamen behalve het dikke dozijn trouwe leden ook – toeval #3? – Floris Barthel (4d) met z’n sterke Franse gasten opdraven. Uitgehongerd vielen ze op het buffet aan. In het handicap-toernooi (met een dikke twintig deelnemers) waren ze ook aardig bedreven. Ze eindigden allemaal in de plus. En hoe? Halverwege kwam Wang-zi Guo (3d) ook meespelen. Jon Tarumi (5d) begroette hem uitbundig. Om ze een lol te doen, paarde ik hen voor de derde ronde. Jon: “Wang-zi met handicap? Onmogelijk!” Het was ons feestje, dan ben je hoffelijk voor je gasten. Dus liet ik ze. Gevolg: Wang-zi wint met wit! Overigens bleef hij zijn drie ronden ongegeslagen. Helemaal ongelijk heeft Tarumi trouwens niet. Vorig jaar was Wang-zi de verrassing van het NK – en dit jaar zou hij het graag nog beter doen tegen die 5 5e en 6 6e dans daar, zo liet hij ons weten. (Jammergenoeg werd hij ziek vlak voor het NK en kon zo niet meedoen.)

Uit gewoonte spelen we in Amsterdam altijd vijf ronden vluggeren, al is dat met de geringe opkomst van de laatste jaren niet echt handig. Zo ook nu: Harry ‘EuroGoTv’ Weerheijm bleek als enige ongeslagen na vier partijen. In de laatste trof hij zijn meester – letterlijk en figuurlijk – in Robert Rehm. Ondertussen was ook Antoine Fenech (5d) nog in de race. Hij had alleen van Harry verloren. Zijn laatste partij zou met Jean-Louis Naddef 2d zijn. Ook hij had alleen van Harry verloren.
Al bij het begin zaten z’n sterkere maten te mopperen dat Naddef eigenlijk als 3e dan moest spelen. Kennelijk geintimideerd, accepteeerde hij het voorstel van Fenech om een mini-match pétango te spelen… Dom. Met drie stenen voor had hij in een vluggertje vast een goede kans gehad, maar met pétango ging hij er genadeloos van af: 5-0. De derde fransoos – Jérome Salignon 4d (vorig jaar beste jongeling in Parijs met Pasen, en daarom gratis deelnemer in Amsterdam): “Kunst, Antoine is onze Pro met Pétango. Hij is echt onverslaanbaar.”

Met pétango moet je je steen vanaf de basislijn met een vinger in de speelhelft van je tegenstander schieten. In Amsterdam speelden de fransen met drie minuten elk. Op het internet is een filmpje zonder klok – toen (2007) gold kennelijk: de eerste misser verliest. Per zet mag je drie keer proberen over de middellijn te komen. Als je steen een andere raakt, blijft-ie liggen, maar betaal je een steen boete. In een klok-potje is het de kunst om de eerste stenen zo diep mogelijk te plaatsen, zodat ze je bij het eindspel niet in de weg liggen.

Als reserve toernooi-directeur mocht ik ook nog de winnaar trekken uit de top-drie. Opnieuw lukte het mij om hoffelijk te blijven. Rond middernacht vertrok Fenech met een fles wijn en zijn kornuiten de Amsterdamse nacht in, om de Jordaan en verder onveilig te maken…

Een ‘brutus’ waart rond het Amstel-station…

Door diverse afmeldingen had Harald een makkie: zaterdagavond 3 januari werd hij de eerste ‘Rivierenbruut‘ van de Rivierenbuurt in Amsterdam – een titel voor mannen met zwarte band aldaar. Gastheer Eddy Dulon-Barre werd vice-bruut en diens onderbuurman Ron Admiraal – berucht vanwege zijn ‘Gojoker’ stripwinkel op de Zeedijk – nummer drie. Uw verslaggever speelde (dubbel) buiten mededinging mee – immers geen danneman, noch woonachtig in de juiste buurt – en verloor consequent alle partijen. Hoffelijk tot het bittere end… Niet alle potentiele ‘bruten’ namen deel. Volgende verkiezing van de rivierenbruut over een maand, kwartaal, jaar…?

Wie heerst in Heerlen’s helse hakkerij?
WK Pomstra WereldKampioen!

Vergeleken met het handvol vluggeraars uit Overasselt in de Nieuwjaars-blitz in de Jordaan was er een grotere verzameling vol verse krachten van WinterGo in het eerste weekeinde-toernooi van het jaar, als altijd in Heerlen. Zij waren een kwart van de 32 deelnemers daar. Ondanks de lange nachten in Overasselt bleek de bloedvorm van Willem-Koen Pomstra. Hij won het internationale toernooi ongeslagen – 5-0. Bernt Radmacher 4d (D) verloor alleen van hem en Geert Groenen van hen beiden. Ook verderop in de tabel blijkt de enorme slachtpartij – iedereen verloor tenminste twee keer. Net als in Overasselt, waren er vrij veel Duitsers. De enige andere buitenlander was Krzysztof Podbiol 5k. Deze Pool ken ik al lang. De laatste jaren werkt hij vaak een tijd in Nederland en duikt dan her en der op.

Op naar het NK

Terwijl ik dit schrijf ontdek ik de speciale webplek voor het NK. De deelnemers vertellen over hun beste resultaten en favoriete fuseki’s. Niet slim, natuurlijk. Zo kunnen je tegenstanders zich eenvoudig
voorbereiden… Tenzij ze zo zand in je grote ogen strooien… Maar dat is stof voor het volgende verhaal.